Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Studiereis Oeganda
Studiereis Oeganda

Home - Profile - Archives

Kindsoldaten

Posted on 2/3/2009 at 14:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dag 5 & 6


Judith Ament
Vrijdagochtend zijn we uit het hotel bij Jinja vertrokken in de richting van Soroti. De rit was langer dan verwacht en bestond voornamelijk uit dirt roads. Na de lunch vervolgden we naar een kantoor van de Transcultural Psychosocial Organization (TPO). We kregen een korte introductie over het werk dat TPO met mensen uit de verschillende communities verricht. ’s Middags bezochten we een groep vrouwen die onder de naam “People living with HIV/AIDS” langs dorpen trekt om mensen bewust te maken van de gevaren van deze ziekte. We werden begroet met zang, waarna een toneelstuk volgde over zaken omtrent HIV/AIDS. Dit toneelstuk voert de groep op in dorpen om de mythes die mensen nog steeds geloven te ontkrachten. In het toneelstuk komt onder andere een ‘witch doctor’ voor. Het bleek dat veel dorpelingen nog steeds geloven dat een dergelijke dokter AIDS kan genezen.

Na het toneel reden we naar een andere community waar TPO werkt met twee verschillende groepen. De eerste groep bestaat uit voormalig kindsoldaten uit het Lord’s Resistance Army (LRA) en andere misbruikte kinderen. Deze jongeren hadden zichzelf verenigd om hun traumatische ervaringen te kunnen delen. TPO begeleidt hen met psychologische hulp en zorgt ervoor dat ze weer kunnen integreren in hun community en weer naar school kunnen. De tweede groep bestaat uit ouders van wie kinderen ontvoerd zijn of zijn geweest door het LRA. TPO draagt zorg voor het reunieren van ontsnapte kinderen uit het LRA en hun ouders. Uit de omgeving van Soroti zijn in 2003 ongeveer 2000 kinderen ontvoert. Een deel daarvan is inmiddels teruggekeerd naar Soroti, maar van een ander deel is nooit meer iets vernomen.

 

Om na het aanhoren van al deze narigheid de middag toch nog luchtig af te sluiten, hebben we ons ten slotte in het zweet gewerkt op het voetbalveld. De uitslag: 1-0 voor ons! (Jos, John & ik).



Thomas Swierts
Vandaag was een heel erg leuke dag. We zijn eerst naar een ‘Mothers Community Group’ geweest waar ik vrouwen heb gesproken die families uit hun dorp helpen met problemen. De mothers hadden heel heftige verhalen over zelfmoordpogingen en HIV/AIDS gevallen. Gelukkig hadden de meeste verhalen wel een goed einde, wat aangeeft dat de vrouwen erg goed werk doen.

 

Daarna hebben we een school bezocht waar ook vaak ex-kindsoldaten en ouders van ex-kindsoldaten samen komen om hun trauma’s te verwerken. Het was erg schokkend te horen dat een aantal kinderen nog steeds niet terug is en waarschijnlijk ook niet meer terug komen… Ook heb ik voor mijn radio dagboek een ex-kindsoldaat even individueel gesproken. Hij vertelde over hoe hij gevangen is genomen en hoe het was om in het Verzetsleger van de Heer te zitten. Uiteindelijk heeft hij zich na een gevecht overgegeven aan de lokale militie en die hebben hem weer terug naar huis kunnen brengen. Gelukkig ging het nu weer goed met hem, en helpt hij veel anderen die nog met hun problemen te kampen hebben.

 

Tot slot hebben we met de schoolkinderen een potje gevoetbald wat heel erg leuk was. Ze probeerden ons een beetje te dollen (en dat lukte ook af en toe) en de toeschouwers vonden elke actie die we maakten hilarisch, en dat vond ik dan ook weer heel erg grappig.
Uitslag: 1-0 voor de tegenstanders…


Ziekenhuis in Oeganda

Posted on 2/3/2009 at 14:17 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dag 4


Laura Schoot
Na wakker te worden met prachtig uitzicht over lake Bunyonyi vertrokken we om sister Helen op te halen die ons vandaag rond zou leiden in haar gebied.

 

Het eerste bezoek was aan een ziekenhuis, ooit opgezet door Nederlandse missiezusters, maar dat nog steeds veel connecties had met Nederland. Zo werkt er een Nederlandse chirurg met twee coassistenten, en een verpleegkundige. Het gebrek aan faciliteiten is erg groot, en het contrast met een Nederlands ziekenhuis is erg groot. Zo vertelde de verpleegkundige dat te vroeg geboren baby’s al heel snel opgegeven werden, omdat ze de kleinsten geen beademing kunnen geven. We mochten een kijkje nemen na een keizersnede en hadden de jongste tweeling van Oeganda bewonderd.

 

In het ziekenhuis kan je ook met een health insurance terecht, zonder verdere kosten, maar het deel dat er nu met Insurance werd behandeld was erg klein.

 

Door een berggebied met veel landbouw reden we door naar een tweede dorp met een health Insurance. Hier bleek het schema minder goed te werken dan in het eerste dorpje. Het bestond uit 5000 mensen, de grootste community. Het probleem was dat in het verzekeringspakket alles was ingesloten dus dat de kosten die uitgingen hoger waren dan die in het systeem kwamen.

Morgen weg bij het mooie meer, en op reis naar de andere kant van Oeganda: Soroti.


Hoop

Posted on 27/2/2009 at 09:35 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dag 4

 

Anouk Post
Oeganda blijft me verbazen. Nadat we in de hoofdstad Kampala zoveel bedrijvigheid gezien hadden, zagen we gisteren op weg naar Kabale mensen redelijk hopeloos langs de weg zitten. Ik deelde de gevoelens die Judith eergisteren onder woorden gebracht heeft wel. Vandaag was alles weer heel anders.

We reden in de buurt van Kabale door de prachtige bergen op een hoogte van 2000 m. Het is hier zo mooi groen! Dit is meer het Oeganda dat ik verwacht had. Hier lopen vrouwen langs de weg in mooie Afrikaanse kleding met manden op hun hoofd. Hier zie je kleine kindjes met schooluniformen die heel enthousiast naar je zwaaien.

In dit gebied is er ook weer meer bedrijvigheid. Langs de bergwanden en in de dalen wordt volop landbouw bedreven. Er zijn terrassen aangelegd en er worden akkertjes bewerkt. Het was heel leuk om te zien dat er op sommige akkertjes al echt wat begon te groeien. Ook zagen we heel veel baksteenovens in dit gebied. Elk stukje grond dat je in dit gebied ziet, wordt wel door iemand gebruikt.

Nadat ik gisteren een beetje het gevoel kreeg dat mensen misschien wel geen hoop meer hebben, ben ik blij dat ik vandaag gezien heb dat er wel degelijk mensen zijn die er wat van proberen te maken!


Studentenfeest in Oeganda

Posted on 26/2/2009 at 09:36 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dag 3

 

Thomas Swierts
Vannacht heb ik mogen meegenieten van een Oegandees studentenfeestje… Ik moet zeggen, dat kunnen ze beter dan wij! Ik werd m’n bed uitgetrild door de harde bas, en dat op een maandagavond.

Na toch nog wat uurtjes slaap werd ik wakker in een regenachtig Oeganda. We hadden een flinke autorit voor de boeg, en toen we ’s middags in Zuid-West Oeganda aankwamen was de regen gelukkig gestopt. We bezochten daar een gemeenschap die gebruik kon maken van een simpele zorgverzekering. Er werd uitgelegd hoe de verzekering werkte, en wij vroegen de mensen wat ze van het project vonden. Ze vertelden dat ze vroeger als ze ziek waren zich geen zorg konden veroorloven. Nu, met een verzekering van 3 dollar per half jaar, hadden ze de belangrijkste zorg als medicatie tegen malaria en kraamzorg. Het was voor ons erg leuk om te horen over dit project aangezien wij de laatste case van de MillenniumBattle ook aan zorgverzekeringen hadden gewijd. Het systeem werkte alleen nog niet helemaal zoals ze hoopten.

Ze wilden graag dat er meer aandacht werd besteed aan preventie in plaats van zorg. Vroeger, vanuit de traditie, kwam de gemeenschap altijd bijeen als er iemand overleden was. Ze groeven gezamenlijk een graf, en wachtten met z’n allen bij een kampvuur tot iedereen die bij de begrafenis aanwezig moest zijn gearriveerd was. Nu was het één stap eerder: De verzorging van mensen. Het uiteindelijke doel was de preventie van ziekten.

Toen we klaar waren met het bespreken van de verzekeringen begonnen ze met z’n allen spontaan te dansen en te zingen. Eerst begonnen de volwassenen en alleen Jeroen (de begeleider van NCDO) durfde het aan mee te doen wat nogal wat hilariteit veroorzaakte bij de gemeenschap. Bij het derde lied begon een groep kinderen te dansen. Na afloop keken ze ons en hun ouders vol trots aan. Toen we wegreden hadden we allemaal een glimlach op ons gezicht die er niet meer af te krijgen was. Het was heel erg bijzonder om zo hartelijk ontvangen te worden en ik zal het nooit vergeten.


Beeld van Oeganda

Posted on 24/2/2009 at 09:02 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dag 1 & 2

 

Anouk Post

Voor deze reis had ik vele vragen over ontwikkelingssamenwerking en over Afrika. Hopelijk worden deze beantwoord. Een van de vragen die ik had is: Hoe is Afrika nu echt?

Oeganda is niet helemaal zoals ik van tevoren verwacht had. Ik vraag me af wat aan het begin van deze reis eigenlijk mijn verwachtingen waren. Aan de ene kant heb je het beeld van de uitgemergelde Afrikanen die allemaal aan AIDS lijden en geen dak boven hun hoofd hebben. Met die beelden ben ik als kind doodgegooid. Natuurlijk had ik dat beeld al iets genuanceerd in de loop van de jaren, maar sinds mijn aankomst in de hoofdstad Kampala is dat beeld nog sterker veranderd.

Er lopen erg veel mensen op straat en er zijn vele kleine winkeltjes. Iedereen is druk bezig. Niks geen zandweggetjes, gewoon asfaltwegen en overal waar je kijkt is reclame te zien. De mensen lopen niet in mooie kleurige doeken, maar in meer westerse kleding. Sommigen lopen in pak.

Oeganda lijkt een land dat zich aan het ontwikkelen is. Er zijn ongetwijfeld vele problemen, maar door de hoofdstad ben ik hoopvoller geworden. De reclames en het vele bouwen geven me het gevoel dat de stad opbloeit. Ik ben benieuwd naar de meer afgelegen dorpjes waar we heen gaan. Klopt mijn beeld daarvan of zal alles anders zijn dan ik verwacht had?

 

 

Laura Schoot
Na een snelle vlucht vanuit Schiphol kwamen we aan in een donker Entebbe. Het uur rijden naar ons hotel in Kampala gaf veel indrukken; veel bedrijvigheid langs de weg.

Het eerste dat op maandagochtend op het programma stond was een bezoek aan het hoofd van TPO, een organisatie waarvan we later deze week projecten gaan bezoeken in de omgeving van Soroti. Opvallend aan het bezoek vind ik, is dat er in het beleid van TPO veel aandacht is voor psychiatrische hulp, in de vorm van medicijnen maar ook counseling.

In de middag verlieten we Kampala weer voor ons hoogtepunt, het debat met de masterstudenten health care van de martyrs university. Na een klein, stoffig weggetje in te zijn geslaan, kwamen we bij de campus. Het was een soort oase, een prachtige campus. Als snel bleek dat een masterstudent in Oeganda iets anders is dan een masterstudent in Nederland. Het waren chirugen en ziekenhuisdirecteuren die er een jaar tussenuit waren om weer te studeren. De oegandese studenten hadden een presentatie voorbereid over het onderwijssysteem in Oeganda, en de hervormingen die er de afgelopen jaren plaats hadden gevonden.

Vervolgens waren Judith en Anouk aan de beurt met hun verhaal over de Millenniumbattle en ons idee over zorgverzekeringen in Afrika. Er kwam van deze deskundigen veel input over de millenniumdoelen, en na wat doorvragen ook over ons idee. In de basis werd het een goed idee gevonden, maar in de praktijk bleek de gezondheidszorg in Afrika een stuk ingewikkelder te werken dan wij hadden gedacht. Wat dan ook weer tot interessante discussies onderling leidde.

Op naar een nieuwe dag in Oeganda!


Judith Ament
Er zit een knoop in mijn hoofd en hij wordt maar niet ontward. Ik voel me weer terug in mijn kleutertijd met alle bijpassende 'Waarom-vragen'. Het is nu niet meer "Waarom zijn de bananen krom?", maar "Waarom is de aarde hier zo rood?" of "Waarom zijn alle huisjes roze of geel?". Ook ingewikkelder vragen komen in mij op.

Het land is zo mooi, de heuvels zo bebost, waarom lukt het de mensen niet genoeg te produceren om een aardig inkomen te genereren? Komt dat zoals zij zeggen door de oneerlijke handelsverhoudingen in de wereld? Door onze importheffingen? Of heeft het meer een interne oorzaak, hier in Afrika? Als ze hun producten niet naar Europa krijgen, waarom ontstaat er dan geen bloeiende Afrikaanse markt? Is daar geen animo voor of beschikken ze niet over de juiste middelen? Als je met je fiets kilo's bananen de heuvel op moet duwen, geloof ik meteen dat je die nooit vers in Kampala in het vliegtuig krijgt. Tegen de tijd dat je je eigen dorp hebt bereikt zijn ze wellicht al rot. Misschien levert een gebrek aan infrastructuur wel de meeste barrieres. Maar wat mij het meeste zorgen baart is dat ik een andere oorzaak misschien wel waarschijnlijker acht.

Mensen lijken zo per dag te leven hier. Ze lijken zich alleen om vandaag te bekommeren en zich niet druk te maken om morgen. En wie niet aan morgen denkt heeft wellicht ook geen dromen, ambities of plannen. Waarom zou je je ook uit de naad werken als je nergens voor vecht, als er geen toekomst is waarvan je droomt? En als een heel land niet droomt en zich niet uit de naad werkt, is het dan gek dat er niets van de grond lijkt te komen? Misschien is dit allemaal oppervlakkige naiviteit en heeft ook het leven per dag een dieper liggende oorzaak. Misschien zijn negatieve en teleurstellende resultaten uit het verleden de oorzaak. Maar goed, resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst...


Winnaar team Atlas gaat op reis!

Posted on 16/2/2009 at 16:02 - 0 Comments - Post Comment - Link


Team Atlas heeft een studiereis naar Oeganda gewonnen. Van 22 februari t/m 2 maart 2009 reizen zij door verschillende steden van Oeganda.

Het team heeft meegedaan aan de MillenniumBattle en de eerste prijs in de wacht gesleept. Elk team studenten kreeg 4 cases voorgelegd, die in het teken stond van de millenniumdoelen.

Vanaf 22 februari kun je hier de belevenissen van team Atlas in Oeganda lezen!